கதை 17 : கடவுள் வைத்த கடிதம்

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு இளம் சிறுவனை அவனது பெற்றோர் கோடை விடுமுறையில் அவனது பாட்டி வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வர்.

ரயிலில் போகும் அவர்கள் 15 நாட்களுக்குப் பிறகு அதே ரயிலில் திரும்புவர்.

சில வருடங்களுக்குப் பிறகு உயர்நிலைப்பள்ளியில் படிக்கும் வயது வந்ததும்,
அந்த சிறுவன் நான் இப்போது வளர்ந்திருக்கிறேன், இந்த வருடம் நான் தனியாக பாட்டி வீட்டிற்கு செல்கிறேன் என்கிறான்.

சிறிது யோசனைக்குப் பிறகு பெற்றோர் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

ரயில் நிலைய நடைமேடையில் நின்று, சிறுவனிடம் எப்படி பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று அவனது தந்தை அறிவுரை கூற, “எனக்குத் தெரியும், நீங்கள் ஏற்கனவே என்னிடம் பல முறை சொல்லியிருக்கிறீர்கள்” என்றான் அந்த சிறுவன்.

ரயில் புறப்பட தயாரான நிமிடம் தந்தை காதுக்கருகில் மெதுவாக “மகனே, வழியில் திடீரென்று மோசமாகவோ அல்லது பயமாகவோ உணர்ந்தால், இது உனக்கானது” என்று கூறி சட்டைப்பையில் ஒரு காகிதத்தை வைத்தார்.
பயண சந்தோசத்தில் சிறுவன் அதை கவனிக்கக் கூட இல்லை.

முதல் முறையாக, பெற்றோர் இல்லாமல், தனியாக ரயில் பயணம், அந்த சிறுவனுக்கு உற்சாகமாகவும், த்ரில்லாகவும் இருந்தது. ஓடும் ரயிலில் வேக வேகமாகப் பின்னோக்கி ஓடும் இயற்கையின் அழகை ஜன்னல் வழியாக ரசிக்கத் தொடங்கினான்.

கொஞ்ச நேரம் தான், கசகசவென சப்தம் அந்நியர்கள் வருவதும் போவதுமான சூழல், ஒருவருக்கு ஒருவர் உருவாக்கும் சப்தம், மெல்ல தான் தனியாக இருக்கிறோம் என்று சிறுவன் உணரத் தொடங்குகிறான்.

அடுத்த ஊரில் அருகில் இருந்தவர் இறங்கிக் கொள்ள புதிதாக வந்தவரின் சோகமான முகமும், எதிரே வந்து அமர்ந்தவரின் முரட்டுத் தோற்றமும், நம் சிறுவனுக்கு சங்கடத்தைத் தருகிறது.

இப்போது கொஞ்சம் பயப்படத் தொடங்குகிறான். வயிறு வலிப்பது போல் தெரிகிறது. ரயிலின் வேகத்தைப் போல தடதடவென இதயம் கொஞ்சம் வேகமாகத் துடிப்பது போல் இருக்கிறது.

ஜன்னலோர இருக்கையில் தலையைத் தாழ்த்தி, மூலையில் பதுங்கிக் கொள்கிறான், அவன் கண்களில் கண்ணீர் எழுகிறது. அப்போது தான் அந்த சிறுவனுக்கு அவனது தந்தை, சட்டைப் பையில் எதையோ வைத்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

நடுங்கும் கையால் அந்தக் காகிதத்தை எடுத்து பிரிக்கிறான்,
அதில், பயப்படாதே மகனே,நான் அடுத்த பெட்டியில் இருக்கிறேன் என்று எழுதி இருந்தது. கற்பனை செய்யமுடியாத நம்பிக்கையின் அலை முகத்தில் எழுகிறது. பயம் அகன்று நம்பிக்கையின் புதிய கதிர் புன்னகைக்கிறது.

பயத்தில் குனிந்த தன் தலையை உயர்த்தி, அதே அந்நியர்களுக்கு மத்தியில் மிகவும் வசதியாக நிமிர்ந்து அமர்கிறான்.

இதே சூழல் தான் இப்போது நமக்கும் இருக்கிறது. மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த அதே ஊரில் அச்சத்தோடு இருக்கிறோம்.

நோயை விட,அது குறித்த அச்சம் தான் பலரைக் கொல்கிறது. எல்லோரும் இறைவனை நம்புகிறோம். நிச்சயமாக அவன் நம்மை நிராதரவாக விட மாட்டான்(ர்), என்ற உறுதி எல்லோருக்கும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்திற்கு நம்மை அனுப்பியபோது, ​​ நம் இதயத்தில் இறைவன் ஒரு காகிதத்தை வைத்திருக்கிறான். அதில் உன்னோடு நான் இருக்கிறேன், உன்னோடு பயணம் செய்கிறேன், என்று எழுதி இருக்கிறது.

கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவருக்கு இதயத்தின் ஆழத்தில் எழுகிற நம்பிக்கை துணை இருக்கிறது. அழைக்கிற குரலுக்கு வருவேன் என்று கீதையில் கண்ணன் சொல்கிறார். வருத்தப் பட்டு பாரம் சுமப்பவர்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவதாக இயேசு கூறுகிறார். கேட்கும் கைகளை வெறும் கையாக விடமாட்டேன் என்று அல்லாஹ் நம்பிக்கை தருகிறார்.

கடவுளின் பெயரால் கலவரம் செய்து பழகிவிட்ட நமக்கு, இருளுக்குப் பிறகு வெளிச்சமும், இன்னலுக்குப் பிறகு மகிழ்ச்சியும் தருவதாக இறைவன் சொன்ன சத்திய வார்த்தைகள் மறந்து விட்டன.

எனவே, பீதியும், மனச்சோர்வும் அடையாமல் இருப்போம். பயமும் அச்சமும்
நமது உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கும்.

கருத்து :

உலகம் பிழைக்கப் போராடும் இந்த நிச்சயமற்ற காலத்திலும் நம்பிக்கையோடு இருப்போம். இரவுக்குப் பிறகு பகல் வரும் என்பது எப்படி நிச்சயமோ, அதைப்போல் இந்த இன்னலுக்குப் பிறகும் மகிழ்ச்சி வரும்.

இதே போன்ற நல்ல பதிவுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே.

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

இலவச பேரூந்து அலப்பறைகள்

என்ன என்ன சொல்றாங்க பாருங்க 😂

FREE… FREE.. FREE

இதெல்லாம் எங்க போய் நிக்கப் போகுதோ

பாவம் ஆண்கள் 😢

இன்று முதல் இலவசம்

இதே போன்ற நல்ல பதிவுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே.

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

Cover : Isainimini

அது ஒரு மிகப் பழைய புத்தகம். பக்கங்கள் மஞ்சள் படிந்து மடித்துப் போயிருந்தன. பக்கங்களைத் திருப்புகையில் மிகக் கவனம் தேவையிருந்தது. இல்லாவிட்டால் பக்கங்கள் உதிரத் தொடங்கின.

அவன் அந்தப் புத்தகம் மந்திர மாயங்களைப் பற்றியது என்று அறிந்து கொண்டான். எத்தனையோ முறை படிக்க முயன்றும் அவன் ஒரே ஒரு பத்தியில் உள்ள கருத்தை மட்டும் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மற்றவை அவனுக்குப் புரியவில்லை.

அந்தப் பத்தியில் கருங்கடற்கரையில் கிடக்கும் மாய சக்தி மிக்க ஒரு கறுப்புக் கூழாங்கல்லைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கல்லால் எதைத் தொட்டாலும் அதைத் தங்கமாக மாற்றி விடுமாம். அந்தக் கல்லை எப்படிக் கண்டு கொள்வது என்றும் அந்தப் புத்தகத்தில் சொல்லப் பட்டிருந்தது. தொட்டுப் பார்த்தால் மற்ற கற்கள் எல்லாம் பனிக்கட்டி போல் குளிராய் இருக்க, அந்தக் கல் மட்டும் வெதுவெதுப்பாய் இருக்குமாம்.

இதைத் தெரிந்து கொண்ட மனிதனுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. கருங்கடற்கரை நோக்கி உடனே புறப்பட்டான்.

அங்கு தினமும் காலையிலிருந்து மாலை வரை அவன் ஒவ்வொரு கல்லாய் தொட்டுப் பார்த்துத் தேடத் துவங்கினான். கடற்கரையில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை கருங்கூழாங்கற்கள் கிடந்தன. அவனுக்கு ஒரு முறை சோதித்த கல்லை மறுபடி மறுபடி சோதிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலை வந்துவிட்டது. சோதித்த கல்லைக் கடலுக்குள் உடனே எறிந்து விட்டால் குழப்பம் வராது என்று யோசித்து, அதன்படியே ஒவ்வொன்றாகக் கற்களைக் கடலுக்குள் எறிந்தான்.

பல மாதங்களும், வருடங்களும் கடந்து போயின. கல்லும் கிடைக்கவில்லை, அவனும் விடுவதாய் இல்லை. கற்களைத் தொட்டுப் பார்த்து கடலுக்குள் எறியும் பணி அவனுக்கு அனிச்சைச் செயல் போல் ஆகிவிட்டது.

ஒரு நாள் மாலை, மிகுந்த தேடலுக்குப் பிறகு களைத்துப் போய் கடற்கரையை விட்டுச் செல்லும் போது ஒரு கறுப்புக் கூழாங்கல் அவன் கண்ணில் பட்டது. அதைக் கையில் எடுத்தான். அது வெதுவெதுப்பாய் இருந்தது. ஆனால், பல வருடப் பழக்கத்தால், எப்பொழுதும் போல் அதையும் யோசிக்கும் முன் கடலில் தூர எறிந்துவிட்டான்.

கருத்து : செய்யும் செயல்களில் எப்பொழுதும் கருத்தும், கவனமும் தேவை. பழக்கங்களுக்கு அடிமையாவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

இதே போன்ற நல்ல கதையுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே…

வாட்ஸ்அப் தத்துவக்கதைகள் : ஏழை கண்டெடுத்த விலைமதிப்பில்லா சொத்து | க16

wall image

ஏழை கண்டெடுத்த விலைமதிப்பில்லா சொத்து

பெரும் ஏழை ஒருவன் ஜென் துறவியைப் பார்க்கச் சென்றான்.

அவரைப் பார்த்து, “குருவே! நான் பெரும் ஏழை. என்னிடம் என் உயிரைத் தவிர வேறு எந்த சொத்தும் இல்லை.நான் ஒரு நல்ல வசதியுடன் வாழ வழி சொல்லுங்கள்” என்று கேட்டான்.

அதற்கு குரு அவனிடம்,”நான் 5000 தருகிறேன், உன் கைகளை என்னிடம் வெட்டிக் கொடு” என்று சொன்னார்.அவன் என்னால் 5000 ரூபாய்க்காக என் கைகளை இழக்க முடியாது என்று கூறினான்.

“சரி, நான் உனக்கு 15,000 ரூபாய் தருகிறேன், உன் கால்களை கொடு” என்றார்.அதற்கும் அவன் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை.

“வேண்டுமென்றால் 50,000 ரூபாய் தருகிறேன், உன் கண்களையாவது கொடு” என்று கேட்டார். அதற்கும் அவன் முடியாது என்றான்.

உனக்கு இருபது லட்சம் வேண்டுமென்றாலும் தருகிறேன், உன் உயிரைக் கொடு என்றார். அதற்கு அந்த ஏழை, என்னால் நிச்சயம் நீங்கள் சொல்வதை செய்ய முடியாது என்று கூறினான்.

அதைக் கேட்ட அந்த குரு அவனிடம்,

“உன்னிடம் உன் உயிரைத் தவிர வேறு எந்த சொத்தும்
இல்லை, மேலும் எவ்வளவு பெரிய தொகையைக் கொடுத்தாலும் கொடுக்க விரும்பாத விலை மதிப்பற்ற உயிரை கொண்டுள்ள நீ எவ்வாறு ஏழை ஆக முடியும். ஆகவே உழைத்து வாழ்க்கையில் முன்னேறு” என்று கூறினார்.

கருத்து :

விலைமதிப்பில்லாத நம் தன்னம்பிக்கை ஒன்று போதும் வாழ்வை ஜெயிக்க

இதே போன்ற நல்ல கதையுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

விவசாயி செய்த மகாதர்மம்

மகளின் திருமணத்திற்காக மன்னரிடம் பணம் பெற எண்ணிய ஒரு விவசாயி மன்னரை காண தலைநகருக்கு புறப்பட்டார். வழியில் பசித்தால் உதவும் என்று சில ரொட்டிகளை பொட்டலமும் கட்டிக் கொண்டார். வழி நெடுக திருமணத்திற்கு வேண்டிய அளவு பணம் தர மன்னர் சம்மதிக்க வேண்டுமே என்றும் கடவுளை வேண்டிக் கொண்டே வந்தார்.

பசி எடுக்கவே ஒரு குளக்கரையில் அமர்ந்து எடுத்து வந்த ரொட்டியை சாப்பிட கையில் எடுத்தார். மனதிற்குள் இந்த உணவைக் கொடுத்த கடவுளுக்கு விவசாயி நன்றி சொன்னார். அப்போது தெரு நாய் ஒன்று அவர் எதிரில் எலும்பும் தோலுமாக வந்து நின்றது. இரக்கப்பட்ட விவசாயி. ஒரு ரொட்டியை அதனிடம் வீசினார்.

அந்த நொடியே ஒரே விழுங்காக உள்ளே தள்ளிய நாய் மீண்டும் ஆவலுடன்
பார்த்தது. இரக்கப்பட்ட விவசாயி, அத்தனை ரொட்டியையும் ஒவ்வொன்றாக முழுவதையும் நாய்க்கே கொடுத்து விட்டார். ஒரு வேளை சாப்பிடாவிட்டால் உயிரா போய் விடும் ? என்று நினைத்து, அரசர் அவர் தகுதிக்கு தானம் கொடுத்தால், நாட்டின் பிரஜையான நாமும், நம்மால் முடிந்ததை பிற உயிர்க்கு செய்வது தானே முறை என தனக்கு தானே, சமாதானமும் சொல்லிக் கொண்டார்.

பசியை பொறுத்துக் கொண்டு தலைநகரை அடைந்தார். அங்கிருந்த தர்ம
சத்திரத்தில் சாப்பிட்டார். பிறகு மன்னனை சந்தித்து தான் வந்த விஷயத்தைச் சொன்னார். மன்னர் போஜன் விவசாயிடம் என்னிடம் தர்மம் கேட்டு வந்துள்ளீர்களே, நீங்கள் ஏதாவது உங்கள் வாழ்வில் தர்மம் செய்திருந்தால் சொல்லுங்கள், அதை நிறுக்கும் தராசு என்னிடம் இருக்கிறது, அது எந்த அளவு எடை காட்டுகிறதோ அந்த அளவுக்கு தங்கம் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்றார் மன்னர்.

தர்மம் செய்யும் அளவு பணம் என்னிடம் இருந்தால், பணம் வேண்டி உங்களிடம் ஏன் நான் வரப் போகிறேன் ? ஆனால், வரும் வழியில் பசித்திருந்த நாய்க்கு உணவளித்தேன். அதற்கும் ஈடாகவே, உங்கள் தர்ம சத்திரத்தில் நான் சாப்பிட்டும் விட்டேன்.

எனவே நான் ஏதும் பெரிதாக தர்மம் செய்ததில்லை‌ என்று அடக்கமாக சொன்னார் விவசாயி, உங்கள் பசியை பொறுத்து கொண்டு, தெரு நாய்க்கு உணவிட்டதும்,
ஒரு வகை புண்ணியமே என்று போஜன் தராசை கையில் எடுத்தார்.

ஒரு தட்டில் விவசாயி செய்த தர்மத்தையும், மறு தட்டில் தங்கத்தையும் வைத்து நிறுத்தார் மன்னர், கஜனாவில் இருந்த தங்கம் முழுதும் வைத்தும் கூட தராசுத்தட்டு சமமாகவில்லை.

வியந்த மன்னன் உங்களை பார்த்தால், சாதாரணமானவராக தெரிய
வில்லை, என்னைச் சோதிக்க வந்திருக்கும் தாங்கள் யார் ? என்றார். மன்னா
நான் ஒரு சாதாரண விவசாயி, என்னைப் பற்றி பெரிதாக சொல்லுமளவு வேறு ஏதுமில்லை என்றார் பணிவுடன்.

அப்போது தர்ம தேவதை அங்கு தோன்றினாள்,

போஜனே..! தராசில் நிறுத்துப் பார்த்து அளவிடுவது அல்ல தர்மம், கொடுத்தவரின் மனமே, அதனது அளவுகோல், இவர் மனம் மிகப் பெரியது, பகட்டுக்காக தர்மம் செய்யாமல், பிரதிபலனை எதிர்பாராமல் ஆத்மார்த்தமாக ஒரு உயிருக்கு தன்னிடம் இருந்த உணவை மொத்தமாக கொடுத்து விட்டார்.

அதனால் நீ எவ்வளவு பொன் வைத்தாலும், தராசு முள் அப்படியே தான் இருக்கும், ஆகவே அவர் என்ன கேட்டு வந்துள்ளாரோ, அதை கேட்டு கொடுத்தால் போதுமானது என்றாள்.

இதை ஏற்ற மன்னன் விவசாயிக்கு வேண்டிய அளவு தங்கம் கொடுத்து வழி அனுப்பினார். விவசாயி மகளின் திருமணத்தை சிறப்பாக நடத்தினார்.

கருத்து :

ஆத்மார்த்தமாக முழு மனதுடன், பலனை எதிர்பாராமல், கபட வேடமின்றி உன் தர்மத்தை செய், அதன் பலன் தானாகவே நிச்சயம் வரும். அதுவே உலகின் மிகச் சிறந்த தர்மமாகும்.

இதே போன்ற நல்ல கதையுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

கதை பதிப்புரிமை :
குருதேவ் பிரிண்டர்ஸ்
ஊத்துக்கோட்டை

கிள்ளிவளவன்

கிள்ளிவளவன் (தமிழ்: சங்க இலக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட ஆரம்பகால தமிழ் சோழர்களான நெடுங்கிள்ளி மற்றும் நலங்கிள்ளி ஆகியோருக்கு நெருக்கமான ஒரு காலகட்டம். இக்காலம் முற்கால சோழர்கள் என அழைக்கப்படும் காலம் உறுதியில்லாத பழம் சோழர்களின் காலம். இந்த சோழர் அல்லது அவரது ஆட்சி குறித்து திட்டவட்டமான விவரங்கள் இல்லை. உள்ள ஒரே தகவல் புறநானூறில் உள்ள சங்க காலத்தின் துண்டு துண்டான கவிதைகள் மட்டுமே.

இந்த கவிதைகளிலிருந்து ஒரு முறையான காலவரிசை மற்றும் தரவைப் பிரித்தெடுப்பதற்கான எந்தவொரு முயற்சியும் இந்த கவிதைகளின் சாதாரண தன்மை மற்றும் இந்த கவிதைகளை சேகரித்த மானுடவியலாளரின் நோக்கங்களுக்கும் வரலாற்றாசிரியரின் முயற்சிகள் தொடர்ச்சியான வரலாற்றை அடைகின்றன என்பதற்கும் இடையிலான பரந்த வேறுபாட்டை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

குலமுற்றத்தில் (குலமுற்றத்து துஞ்சிய கிள்ளிவளவன்) இறந்த கிள்ளிவளவனைப் புகழ்ந்து பாடிய புறநானூற்றில் ஏராளமான கவிதைகள் உள்ளன,குறைப்பள்ளியில் இறந்த மற்றொரு கிள்ளிவளவனின் தனி கவிதையும் உள்ளன. இந்த இரண்டு கிள்ளிகளை பற்றியும் எழுதிய கவிஞர் கோவூர்கிழார் என்பதால், இந்த இரண்டு மன்னர்களும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வது நியாயமானதே.

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலின் விமானம் முதலில் பிரம்மா தேவனின் சக்திகளுடன் “பூங்காடலில்” இருந்து வந்தது. ராமவதாராம் என்று அழைக்கப்படும் விஷ்ணுவின் அவதாரம் இந்த விமானத்துக்கு பூஜைகள் செய்துள்ளது. ஆனால் அன்பின் அடையாளமாக இந்த விமானத்தை விபீடணனுக்கு (ராவணனின் சகோதரர்) ஒரு நிபந்தனையுடன் கொடுத்தார். அந்த நிபந்தனை அதை பூமியில் வைக்கக்கூடாது. அவர் இந்த விமானத்தை எடுத்து இலங்கையை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​விநாயகர் ஒரு தந்திரம் செய்து, இப்போது ஸ்ரீரங்கம் என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில் காவிரி ஆற்றின் கரையில் அந்த விமானம் இருக்கும்படி செய்து விட்டார். பின்னர் சோழ மன்னர்களான தர்மவர்ச்சோழன் மற்றும் கிள்ளிவளவன் ஆகியோர் இந்த ஆலயத்தை இப்போதுள்ள பெரிய கோயிலாக உருவாக்கினர். அவர்கள் கோயிலின் பெரிய அடிப்படை அடித்தளங்களையும் முதன்மை கட்டிடங்களையும் அமைத்துள்ளனர்.

கிள்ளிவளவன் போர்கள்

கரூர் முற்றுகை

சேர தலைநகர் கரூரை முற்றுகையிட்டு கைப்பற்றியது கிள்ளிவளவனின் ஆட்சியின் தனித்துவமான யுத்த சாதனை மற்றும் பல கவிதைகளில் புகழப்பட்டது. கவிஞர் ஆலத்தூர்கிழார் இந்த நகரத்திலிருந்து கிள்ளிவளவனின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டார். கரூரை அழிவிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக, அவரது வலிமைக்கு தகுதியற்ற ஒரு எதிரிக்கு எதிராக யுத்தம் புரிவது பற்றி பாடி திசை திருப்ப முயன்றுள்ளார். (புறநானூறு – 36). இருப்பினும் இந்த முயற்சி பயனற்று போனதோடு கரூர் நகரம் சோழரிடம் விழுந்தது.

மலைநாட்டு போர்

கவிஞர்களின் தாராள ஆதரவுக்கு புகழ் பெற்ற மலைநாட்டு தலைவர் மலையமான் திருமுடிக்கரிக்கு எதிராக கிள்ளிவளவன் ஒரு போரை நடத்தினார். மலையமான் போரில் கொல்லப்பட்டார் மற்றும் அவரது இரண்டு குழந்தைகளும் வெற்றி பெற்ற சோழனால் ஒரு கொடூரமான மரணத்திற்கு உள்ளாக்கப்படவிருந்தனர். கவிஞர் கோவூர்கிழார் இந்த குழந்தைகளின் வாழ்க்கைக்காக மீண்டும் மன்றாடி பாடினார் எனக் கூறப்படுகிறது. (புறநானூறு – 46)

கிள்ளிவளவன் வீழ்ச்சி

பாண்டியருக்கு எதிரான தோல்வி

பாண்டியர்களுக்கு எதிராக தெற்கில் கிள்ளிவளவனின் பிரச்சாரங்களில் புறநானூற்று கவிதைகள் மௌனமாக இருக்கின்றன, ஆனால் கவிஞர் நக்கீரர் அகநானூற்றில் ஒரு கவிதையில் (கவிதை 345) பாண்டிய தளபதி பழையன் மாறனின் கைகளில் கிள்ளிவளவன் படைகள் சந்தித்த தோல்வியைக் குறிப்பிடுகிறார்.

இம்மன்னன் இறந்தபொழுது பாடப்பட்ட இரு இரங்கற்பாக்கள், இவன் இறந்த இடமாகிய குளமுற்றம் எங்குள்ளது என்றோ, இவன் இறந்ததற்கு காரணம் என்ன என்றோ கூறாவிடினும் இவனது அகந்தையை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

இதே போன்ற நல்ல கதையுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே.

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

வேட்டைக்காரனின் நாய்கள் அடிக்கடி வேலி தாண்டி சென்று விவசாயியின் ஆட்டுக்குட்டிகளை துரத்துவதும், கடித்து குதறுவதுமாக இருந்தன.
இதனால் கலக்கமுற்ற விவசாயி தன் அண்டைவீட்டுக்காரனான வேட்டைக்காரனை சந்தித்து அப்பா… உன் நாய்களை கொஞ்சம் கட்டி வை. அவை அடிக்கடி என் பகுதிக்கு வந்து ஆடுகளை கடிக்கின்றன, காயப்படுத்துகின்றன என்றான்.

மேற்கூறிய கதை அன்றாடம் பலருக்கு நடப்பது தான்.பிரச்சனை தான் வேறு வேறு.
நம்மிடம் நியாயம் இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, நம்மிடம் வலிமை இருக்கிறது என்பதற்காகவோ வீணாக எதிரிகளை சம்பாதித்துக் கொள்ளக்கூடாது.

கோபத்தோடு எழுபவன், தோல்வியுற்று அமருவான்.
முள்ளை முள்ளால் மட்டுமே எடுக்க வேண்டும்..!

இது போன்ற கதைகளை பார்க்க எமது யூடியூப் பக்கத்துக்கு  செல்லுங்கள்

மொக்க ஜோக்ஸ்

பிச்சைக்காரன் : பெரிய அம்மா வெளியூருக்கு போயிட்டாங்களா அம்மா ?
பெண்மணி : ஆமா, எப்படிப்பா தெரியும் ?
பிச்சைக்காரன் : நீங்க போட்ட சாப்பாட்டுலயே தெரிஞ்சுருச்சும்மா

தரகர் : ‘ஆடி ‘வந்தா பொண்ண தாரேன்னு சொன்னீங்க, இன்னும் தரலயே ?
தந்தை : நல்லா பாருய்யா, பொண்ணு ஆடியா வருது ? நடந்து தானே வருது ?
தரகர் :

ஆசிரியர் : நாட்டின் பாராளுமன்றம் எப்போதெல்லாம் கூட்டப்படும் ?
மாணவன் : குப்பை சேரும்போதெல்லாம்
ஆசிரியர் :

கணவன் : ஏன்பா 5 ஸ்பூன் வாங்குற ?
மனைவி : சாம்பாருக்கு, 5 ஸ்பூன் தூள் போடா சொல்லிருக்கே ?
கணவன் :

நீதிபதி : ஏன் தம்பதியா சேர்ந்து திருடப் போறீங்க ?
திருடன் : எதைத் திருடிட்டு வந்தாலும் திருப்தியே இல்ல ஐயா
நீதிபதி :

மனைவி :கடையில சாமான் வாங்கிறப்ப குறைச்சு கேளுங்க
கணவன் (கடையில்) : லொள் … லொள்… லொள் …
மனைவி :

நண்பன் : எலக்ட்ரிகல் இன்ஜினியர் என்ன அக்கவுண்ட் வைப்பார் ?
நண்பன் 2 :சேவிங்க்ஸ் அக்கவுண்ட் ?
நண்பன் : இல்ல. ”கரண்ட்” அக்கவுண்ட்.
நண்பன் 2:

இதே போன்ற நல்ல பதிவுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே.

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்

காணும் காட்சிகளை வைத்து மற்றவர்களை எடைப்போடாமல் அடுத்தவர்களுக்கும் நம்மைப்போல ஆயிரம் பிரச்சனைகள் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்து எல்லோரையும் மனிதராக மதிக்க கற்றுக்கொள்வோம்,

எல்லோரும் நம்மை மாதிரி இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறல்ல. ஆனாலும் யதார்த்தம் அப்படி அல்ல என்பதையும் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கற்றல் – நமக்கு கல்லறைவரை
பல பாடங்களை சொல்லிதரும்

இது போன்ற கதைகளை பார்க்க எமது யூடியூப் பக்கத்துக்கு  செல்லுங்கள்

wall image

சகாதேவன் ஜோதிடக் கலை பெற்ற கதை

பாண்டு உயிர் பிரியும் தருண‌த்தில் மகன்கள் ஐவரையும அருகே அழைத்து, தான் இறந்தவுடன் தன் உடலை தகனம் செய்யவேண்டாம் என்றும் , மாறாக பிய்த்து தின்று விடும்படியும், அப்படி செய்தால் முக்காலமும் உணரும் ஆற்ற‌ல் கிடைக்கும் என்று சொல்லி விட்டு உயிர் துறக்கிறான்.

பாண்டவர்களும் அவர்களது தந்தை பாண்டு சொன்னபடி செய்ய திட்டமிடும் போது அங்கே கிருஷ்ண பரமாத்மா வருகிறார்.

விஷயத்தைக் கேட்டவுடன் பாண்ட‌வர்களைத் திட்டுகிறார்.

சாகும் காலத்தில் உங்கள் தந்தைக்குத்தான் புத்தி பிசகி விட்டதென்றால், உங்களுக்கு என்ன ஆனது?

யாராவது பிணத்தைத் தின்பார்களா?

வாருங்கள், விற‌கு எடுத்து வந்து உங்கள் தந்தையைத் தகனம் செய்வோம் என்று பாண்டவர்களை அழைத்துச் செல்கிறார்.

மிருகங்கள் பாண்டுவின் உடலை இழுத்துச் சென்றுவிடாமல் இருக்க சகாதேவனை காவலுக்கு விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

அவர்கள் அப்பால் போனவுடன் சகாதேவன் த‌ன் த‌ந்தையின் இறுதி வாக்கை மீற விரும்பாமல் அவரது சுண்டுவிரலை மட்டும் உடைத்துத் தின்று விடுகிறான்.

உடனே அவனுக்கு முக்காலத்தையும் உணரும்
சக்தி கிடைத்து விடுகிறது.

விறகுகளைக் கஷ்டப்பட்டு தூக்கி வந்த பாண்டவர்கள் மிகவும் களைப்புடன் விறகுக் கற்றைகளை கீழே போட்டுவிட்டு களைப்பாக அமர்கிறார்கள்.

கிருஷ்ணரும் ஒரு விறகுச்சுமையை தூக்கி வருகிறார்.

ஆனால் விறகுக்கட்டு அவர் தலைக்கு அரையடி மேலாக காற்றில் மிதந்து வருகிறது.

அது மற்ற‌வர்கள் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. சகாதேவனுக்கு மட்டும் அது தெரிகிறது.கிருஷ்ணரும் மிக களைப்படைந்தவர் போல ஸ்..ஸ்..ஸப்பா என்று விறகைக் கீழே போட்டுவிட்டு அமர்கிறார்.

அவரருகில் சென்ற சகாதேவன், கண்ணா! எல்லோரும் விறகைச் சுமந்து வந்தார்கள். அவர்கள் க‌ளைப்பாவது நியாயம். உன் விறகுக்கட்டு காற்றில் மிதந்துதானே வந்தது.

நீ ஏன் களைத்த‌து போல‌ நடிக்கிறாய்? என்று கேட்கிறான்.

உடனே கிருஷ்ணருக்கு விஷயம் விளங்கிவிடுகிறது.

சகாதேவனைத் தனியே அழைத்துச் சென்று அவர் விபரம் கேட்க, சகாதேவன் தனது தந்தை பாண்டுவின் விரலைத் தின்றதை ஒத்துக்கொள்கிறான்.

எதிர்காலம் தேவ ரகசியம் என்றும், இறைவன் போக்கில் குறுக்கிடுவது அதர்மம் என்றும் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்.

சகாதேவனுக்கு தெரிந்த எதிர்காலம் தொடர்பான விஷயங்களை எப்போதும், எவரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்று சகாதேவனிடம் சத்தியத்தை கிருஷ்ணர் வாங்கிக் கொள்கிறார்.

தனக்கு முக்காலமும் உணரும் ஜோதிடக்கலை ஆற்றல் தெரியும் என்ற ஆணவத்தால் சகாதேவனுக்கு சற்றுக் கர்வம் அதிகமாகிவிட்டது.

துரியோதனன், பாண்டவர்களை அழிப்பதற்கு,போருக்கான சிறந்த நாளைக் கணித்துக் கொடுக்கும்படி சகாதேவனிடம் கேட்க, சகாதேவனும் நாளைக் குறித்துக் கொடுக்கிறான்.

அந்தளவிற்கு அவன் ஜோதிடக்கலையில் உண்மையாக இருந்தான்.

போரில் கர்ணன் இறக்கும் தருவாயில் தான் கர்ணன் தன் உடன்பிறந்தவன் என்ற உண்மை அவனுக்கு தெரியவருகிறது.

இதனால் தனக்கு தெரிந்த முக்காலமும் உணரும் ஜோதிடக்கலையில்,
இந்த உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே என்று ஜோதிடத்தில் நம்பிக்கை இழக்கிறான்.

18 நாள் நிகழ்ந்த குருஷேத்திரப் போர் முடிவடைந்த பின் சகாதேவன் கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, கிருஷ்ணா, ஜோதிடம் என்பது பொய்தானே என்று
கேட்கிறான்.

அதற்கு கிருஷ்ணன் ஜோதிடத்தில் அனைத்தும் அறிந்த நீயே இப்படிக் கூறலாமா? என்று சொல்கிறார்.

ஜோதிடத்தில் அனைவருடைய பிறப்பு ரகசியமும் என் கணிதத்தில் தெரிந்து
கொண்டேன்.

ஆனால் கர்ணன் என் உடன்பிறந்தவன் என்ற ரகசியம் என் ஜோதிட கணிதத்தில் வரவில்லை.

அப்படியென்றால் ஜோதிடம் பொய்தானே கிருஷ்ணா? என்று மீண்டும் கேள்வி எழுப்பினான் சகாதேவன். இதைப் பொறுமையாகக் கேட்ட கிருஷ்ணன் சொன்னார் அதிரக்கூடிய பதில்.

அனைத்தையும் நீ ஜோதிடத்தில் தெரிந்துகொண்டால், பிறகு நான் எதற்கு???

இந்த பதிலைக் கேட்டவுடன் சகாதேவனுக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது.

அடங்கியது அவன் கர்வம்.

எப்படிப்பட்ட சிறந்த ஜோதிடனாக இருந்தாலும் 99% மட்டுமே தங்கள் கணிதத் திறமையைக் காட்ட முடியும்.

மீதி 1% கடவுளின் பிடியில் மட்டுமே!

இதே போன்ற நல்ல கதையுடன் அடுத்த வாரம் சந்திக்கிறோம். அது வரை எமது பழைய கதைப் பதிவுகளை வாசிக்கலாமே.

எமது பேஸ்புக் பக்கத்தை லைக் செய்யவும்